Leise
– Eisgesträhnte Grabesruh
wabert auf dem Weiher,
beugt das Riet der Erde zu
und zerzaust den Reiher.
Doch ein Wunder, winzig klein,
singt mir traumesleise
tief im winterkahlen Hain
seine Frühlingweise.
– Andrea M. Fruehauf –
– Hörd ma her, ihr Gudn! Balde
gommd dor Ohmd, vielleichd o Schnee,
und, ihr wissd schon, ooch dor alde
Schliddenfahrer mid seim Reh!
Wenn ihr dann noch Drauerflore
undern Fingernäscheln habd,
gelbe Zähne, feddsche Hoore,
haud der Gerl glei wiedor ab!
Wolld ihr dos?! Isch gloob ma, geener!
Also – huppmer nei ins Bad!
Zieh ni so ne Gusche, Gleener!
Hasde Angsd, dir fälld was ab?
Nee? Dann los, zor erschdn Rundn -
Duschn, jaaa, mit Seefe, Glaus!
Drigg ma uff da ohm un undn!
Und de Soggn ziehd mor aus!
Nu de Näschsdn – Ruhd un Baula!
Ooch Schneewiddschn wäschd de Fieß!
Alles einschmiern, Boobs, Gesichde –
Rosa Duschbad is ni sieß!
Hald! Glei noch de Lauschor budzn,
falls dor Rubrechd gaggern dud,
Nase grämn, Bony schdudzn …
So, ihr Liebn, jedz is gud.
Ach, wie glänsd ihr! Eene Wonne!
Habd sogar Barfiem genomm!
Jedz freud sich sogor de Sonne!
Weihnachdsmann, nu gannsde gomm.
– Andrea M. Fruehauf –
– Euer Kram kann mir gestohlen bleiben,
lang schon frage ich mich, was das soll.
Niese ich, verlangts mich zu beschreiben,
was da läuft! Ich hab die Schnauze voll!
Tränenreiche Tage, ewig Flüche,
Berge von Papier im Wertstoffhof,
Verse auf dem Wachstuch in der Küche
sagen mir: Hör auf, du bist zu doof.
Himmelreiche sind des Menschen Wille –
mir reicht dafür schon des Nachbars Feld.
Mittenmang von Klatschmohn und Kamille
kann ich Ich sein, frei und doch ein Held.
– Andrea M. Fruehauf –
Oma schimpfde frieor immor:
Mädl! Schäl dn Schporschl dinnor!
Un, de Schaln, die mussde waschn!
Du du ja nüschd vorhär naschn,
kochn muss das Zeusch, das deure,
allweil roh hads blaue Säure!
Schbäder dad dann unsre Muddor
Schnidzl broden, mid viel Buddor.
Vader, schonn in Filzbandoffeln,
schmiss nor Salz off de Gardoffeln -
Ferdisch war das Sonndachsessen.
Aaach, das wersch wo nie vorgessn.
Nur de Schaln warn noch am Kochn,
wie als wärs ä Rindorknochn.
Das entwässord ohne Schwidzn!
dadn Omas Oochn blidzn:
Vonnem Mund voll Sporschlbriehe
seechsde wie ne Herde Giehe.
– Andrea M. Fruehauf –
Morgens, lange vor halb sieben,
Gerad, als man Saharasand
in Tini B's Samara fand,
erhob sich wie von Zauberhand
ein gelbes Stückle Theraband
und flog zum Niagararand,
wo einsam ein Ferrari stand,
in dem sich Jan mit Tini wand,
schlang sich um die Revolverhand
von John (dem mit dem Sonnenbrand)
und schnippste sie mit Sachverstand
nach vorn, zurück und umanand,
bis dass der Schuft im Schwarzgewand
krakeelend in der Schlucht verschwand.
– Andrea M. Fruehauf –